Η άλλη όψη…
Καστελόριζο, Χάγη, Αιγαίο, Τουρκία
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Μπορεί ένα νησί στο μέγεθος του Καστελόριζου να αποκλείει ολόκληρη ηπειρωτική ζώνη , όπως εν προκειμένω αυτή της Τουρκίας; Δυστυχώς η απλή λογική λέγει ¨οχι”, αλλά δεν το λέει μόνο η λογική. Το λέει και η Χάγη.
Η Μάλτα συμφώνησε με τη Λιβύη για να προσφύγει το 1982 στο Διεθνές Δικαστήριο για το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Η δικαστική απόφαση βγήκε το 1985, με την οποία η Μάλτα έχασε 4100 km2 της θεωρητικής της υφαλοκρηπίδας. Η Μάλτα, ένα νησί μικρότερο από την Άνδρο, υπέγραψε τελικά συμφωνία με τη Λιβύη το 1986.
Το Δίκαιο της θάλασσας, προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ δύο αντιμαχόμενων ιδεών: της ελευθερίας των θαλασσών (που ενθαρρύνει το εμπόριο) και της έκτασης της κυριαρχίας των παράκτιων κρατών επί του εγγύς αυτών υδάτινου χώρου.
Η πρώτη σημαντική γραπτή ρύθμιση έγινε από τις τέσσερις συμβάσεις που υπεγράφησαν στη Γενεύη το 1958 και ρύθμιζαν, αντιστοίχως, την αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα) και τη συνορεύουσα ζώνη, την ανοικτή θάλασσα, την υφαλοκρηπίδα και την αλιεία στην ανοικτή θάλασσα.
Με βάση την ρύθμιση αυτή, η Τουρκία επινοεί τούτο: ότι τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου – τα οποία, σημειωτέον, δεν αποκαλεί ποτέ «ελληνικά», αλλά «αιγαιακά»- αποτελούν γεωλογική προέκταση της εγγύς ευρισκόμενης τουρκικής ηπειρωτικής περιοχής, με συνέπεια να επικάθονται επί τουρκικής υφαλοκρηπίδας και, ως εκ τούτου, να ανήκουν μεν στην Ελλάδα, αλλά να μην έχουν υφαλοκρηπίδα πέραν των έξι (ή λιγότερων) μιλίων, που ισοδυναμούν με τα χωρικά μας ύδατα.
Η Τουρκία ασφυκτιά στο Αιγαίο και έτσι δεν έχει αποδεχθεί τη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας. Ζητά ρυθμίσεις “λόγω ειδικών περιστάσεων”, αλλά πουθενά δεν μπορεί να βρει το δίκιο της, γιατί δεν υπάρχει. Ίσως κάτι βρει στο Καστελόριζο, αν δεχθεί τα Διεθνή δικαστήρια. Αλλά αν κερδίσει κάτι εκεί θα χάσει πολύ περισσότερα οπουδήποτε άλλου. Έτσι, μόνο φωνάζει.
