Η άλλη όψη…
Γιατί ο Ερντογάν έχει γίνει Μπαχτσελί
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Ο Ερντογάν όταν ανέλαβε την εξουσία στην Τουρκία ήταν ένας σύγχρονος
φιλο-ευρωπαϊστής πολιτικός. Με το βλέμμα συνεχώς προς τη Δύση και ακυρώνοντας κάθε εθνικιστική και ισλαμιστικη κορώνα, κατάφερε να δημιουργήσει ένα μικρό οικονομικό θαύμα. Η Τουρκία είχε πρωτοφανείς ρυθμούς ανάπτυξης, προσέλκυε επενδύσεις και μείωνε τη φτώχεια.
Ο Ερντογάν δεν είχε απαιτήσεις ούτε από την Ελλάδα. Επί των ημερών του ο φόβος ενός θερμού επεισοδίου είχε μηδενιστεί, ενώ δεν δίσταζε να επικρίνει την ίδια του τη χώρα πως ευθυνόταν για την μεγάλη μείωση των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, ή να απορρίπτει με απόλυτο τρόπο κάθε σκέψη να γίνει π.χ. η Αγία Σοφία τζαμί.
Σήμερα ένας άλλος Ερντογάν είναι απέναντί μας που καμία σχέση δεν έχει με αυτόν των πρώτων χρόνων στην εξουσία της χώρας του. Τι έχει συμβεί και ξαφνικά έχει μετατραπεί σε έναν σκληρό εθνικιστή και φανατικό ισλαμιστή που συνεργάζεται με τρομοκρατικές οργανώσεις και κατέχει παρανόμως εδάφη γειτονικών χωρών; Απάντηση: Η αγωνία του να παραμείνει στην εξουσία.
Κάποια στιγμή ο Ερντογάν είδε ότι είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου να χάσει της εξουσία. Μη αποδεχόμενος αυτή την φυσιολογική εξέλιξη έγινε δικτάτορας με κοινοβουλευτικό μανδύα. Άλλαξε το Σύνταγμα, φυλακίζει χιλιάδες αντιφρονούντες, δημεύει περιουσίες, ελέγχει όλο τον Τύπο και την Δικαιοσύνη.
Προσέξτε όμως. Προχώρησε σε κάτι πολύ χειρότερο: Συνεργάστηκε με τον ακροδεξιό Μπαχτσελί για να προσθέσει τις ψήφους των φανατικών και να επανεκλεγεί. Αυτό το τελευταίο είναι που τον ανάγκασε να μετατρέπει παγκόσμιους πολιτισμικούς χώρους σε τζαμιά, να μιλά για γαλάζιες πατρίδες και να υποστηρίζει τον νεοοθωμανισμό εν έτει 2020.
Ερντογάν που βλέπουμε απέναντί μας είναι υποχείριο της ακροδεξιάς και παρασύρει την Τουρκία στον σκοταδισμό. Όχι όλη φυσικά, αφού η πλειοψηφία διαφωνεί πλήρως με τις τακτικές του.
Πιστεύω ότι ακόμα και αν ο Ερντογάν χάσει τις επόμενες εκλογές δεν θα παραδώσει την εξουσία. Με ένα πρόσχημα θα κηρύξει στρατιωτικό νόμο και φυλακίζοντας όποιους προλαβαίνει θα συνεχίσει να κυβερνά. Κινείται πια στην σφαίρα του παραλογισμού και του αυταρχισμού χωρίς ίχνος ηθικής.
Όταν ακούμε τον Ερντογάν να μιλά, λοιπόν, δεν είναι η Τουρκία που μιλά, αλλά ένας επικίνδυνος πολιτικός που αγωνιά για την καρέκλα της εξουσίας.
