Η άλλη όψη…
Το ανύπαρκτο νόημα μιας πορείας μέσα σε πανδημία
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Ο Ισραηλινός φιλόσοφος Άμος Οζ το είχε πει εξαιρετικά περιγράφοντας μια ανθρώπινη νοοτροπία: “Πάντα πεθαίνουν οι άλλοι”. Πιθανόν όταν το είπε, ενδόμυχα να το πίστευε και ο ίδιος μέχρι που απεβίωσε μόλις στα 79 του χρόνια το 2018.
Πάντα πεθαίνουν οι άλλοι, λοιπόν, αυτό φαίνεται να πιστεύουν και πολλοί Έλληνες. Γι αυτό και οδηγούν ακραία ή μεθυσμένοι, γιατί “άλλοι θα τρακάρουν όχι εμείς”. Κυκλοφορούν χωρίς μάσκα και διοργανώνουν πάρτι, γιατί “άλλοι θα μολυνθούν από τον κορωνοϊό όχι εμείς”.
Τώρα αφού “πάντα πεθαίνουν οι άλλοι”, κάποιοι ξιφουλκούν υπέρ της πορείας για το Πολυτεχνείο, γιατί και εδώ ως γνωστόν “ο ιός δεν μολύνει τους πραγματικούς αγωνιστές”.
Είμαστε μέσα στον ίδιο κύκλο επικίνδυνης ανθρώπινης ανευθυνότητας που τελικά ξεπερνά κάθε λογικό άνθρωπο. Πόσο καλύτερα θα λειτουργούσε στην κοινωνία μια ομόθυμη απόφαση προφύλαξης που θα πέρναγε σε όλη την κοινωνία μεγάλα μηνύματα αυτοπροστασίας και ευθύνης;
Πόσο χειρότερα λειτουργεί τώρα η στρεβλή αξίωση να γίνει πορεία για το Πολυτεχνείο που θα περνά ακριβώς το αντίθετο μήνυμα: Και με 50 νεκρούς την ημέρα μπορούμε να ζούμε κανονικά, ακόμα και να διαδηλώνουμε, κόντρα στους επιστήμονες που σχεδόν εκλιπαρούν να μένουμε μέσα.
Να διαδηλώνουμε και με ψευτο-αναρχικούς που θα αρπάξουν την ευκαιρία της πορείας για να πετάνε μολότοφ σε αστυνομικούς στους διπλανούς δρόμους (άλλη κανονικότητα αυτή).
Αναρωτιέται κανείς ποια μπορεί να είναι η αναγκαιότητα να γίνει πορεία για το Πολυτεχνείο, όταν η πανδημία ακύρωσε τις εκδηλώσεις της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου, ακόμα και τις θρησκευτικές εκδηλώσεις του Πάσχα. Ποια άραγε;
