Η άλλη όψη…
Μερικοί σπουδαίοι καλύτερα να μην μιλούν…
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Με τους μεγάλους καλλιτέχνες υπάρχει πάντοτε ένα πρόβλημα. Δεν γνωρίζουμε ποτέ, ποιοι ακριβώς είναι. Αγαπούμε τις δημιουργίες τους, άθελά μας τους ταυτίζουμε με τα δικά μας πιστεύω, τους κάνουμε πρότυπά μας, αλλά στην πραγματικότητα είναι εντελώς άγνωστοι και πολλές φορές μας αιφνιδιάζουν αρνητικά.
Ο Κλιντ Ίστγουντ, τον λατρεύεις ως ηθοποιό για τα γουέστερν και ως σκηνοθέτη για εξαιρετικές ταινίες του, αλλά ήταν με τον… Τραμπ. Πώς να αξιολογήσεις ότι ο σπουδαίος αυτός καλλιτέχνης δεν λάμβανε υπόψη του την άμετρη χυδαιότητα του καταστροφικού αμερικανού προέδρου;
Τώρα δυο αγαπημένοι μου βρετανοί μουσικοί, οι σπουδαίοι Βαν Μόρισον και Έρικ Κλάπτον με εκπληκτικές δουλειές που με συντροφεύουν ακόμη και σήμερα, με αφήνουν άφωνο όταν συνεργάζονται και κυκλοφορούν τραγούδια για να υποστηρίξουν ότι οι καραντίνες είναι απαράδεκτες και πως “ο κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλέγει μόνος του τι θα κάνει, δεν γίνεται να το επιβάλλει το κράτος”.
Είναι σαν να απαιτείς να καταργηθεί η αστυνομία και να υποστηρίζεις ότι κάθε πολίτης θα φανεί υπεύθυνος. Ούτε θα κλέβει, ούτε θα βιάζει, ούτε θα δολοφονεί. Δεν χρειάζεται να περιορίζουμε την ελευθερία κανενός με… νόμους.
Το συμπέρασμα είναι ότι κάθε καλλιτέχνης μπορεί να είναι εξαιρετικός σε ένα μόνο πράγμα (ερμηνεία, σύνθεση, γράψιμο), αλλά σε όλα τα άλλα να είναι ασήμαντος, επικίνδυνος, ακόμη και βλάκας. Εμείς δεν το ξέρουμε, αγαπάμε την καλή τους μεριά, αλλά όταν βλέπουμε άλλες πλευρές τους μένουμε άφωνοί.
Δεν έχω πάψει να αγαπώ τους παραπάνω καλλιτέχνες, αλλά όταν μιλούν δεν τους ακούω πια. Δεν τους ακούω για να τους προστατεύω από τους… εαυτούς τους!
