Η άλλη όψη…
Η ελεημοσύνη των επιδομάτων, καταστρέφει…
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Υπάρχουν πολλές και σοβαρές ενδείξεις που περιγράφουν την φοβερή σε έκταση και βάθος παρακμή στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι πως έχουμε μια ιστορική κρίση αξιών που ξεγυμνώνει την χώρα παντού: Θεσμοί, πολιτικά συστήματα στο τέλος και τους ίδιους τους ανθρώπους, έναν – έναν ξεχωριστά. Η κρίση γίνεται οικονομική μετά…
Μια απόδειξη της ζοφερής πραγματικότητας που έχει ξεθεμελιώσει την χώρα, είναι η καταφυγή χιλιάδων Ελλήνων στα εξευτελιστικά κοινωνικά επιδόματα που με ιδιαίτερη επιμέλεια και για ψηφοθηρικούς λόγους εφαρμόζουν οι κυβερνώντες.
Είναι τέτοιο το χάλι τους δε, που προτιμούν να εμποδίζουν την ανάπτυξη υπερφορολογώντας προκειμένου να αποκτήσουν ψευδή πλεονάσματα για να τα μοιράσουν σαν ελεημοσύνες που τις παρουσιάζουν και ως κοινωνική πολιτική τρομάρα τους.
Ωστόσο το θέμα μας δεν είναι η παρασιτική δράση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα. Πάντοτε έτσι ήταν έχοντας δίπλα του και έναν λαό που αγαπούσε το ρουσφέτι, τα ψεύδη, το κομματικό οπαδιλίκι κ.ο.κ. Το θέμα είναι πως η τακτική των επιδομάτων μαθαίνει ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας να ΣΥΜΒΙΒΑΖΕΤΑΙ στην επαιτεία και να μην αξιώνει ότι πραγματικά δικαιούται.
Χιλιάδες άνθρωποι αρνούνται πλέον να εργαστούν με έναν μισθό 300-400 ευρώ (ημιαπασχόληση) προτιμώντας τα 200 ευρώ/μήνα του κοινωνικού επιδόματος και να κάθονται.
Άλλοι παίρνουν το επίδομα και εργάζονται “μαύρα” προσθέτοντας ένα εισοδηματάκι στο μηνιάτικο τους. Πολλοί συνταξιούχοι πίνουν νερό στο όνομα του Τσίπρα επειδή “τους μοιράζει λεφτά κάθε Χριστούγεννα”, ξεχνώντας ότι τους έχει κόψει τα πολλαπλάσια .
Με λίγα λόγια, με την ελεημοσύνη των δήθεν επιδομάτων (που και αυτά δίδονται όχι σε όσους τα έχουν ανάγκη αλλά σε συγκεκριμένα “κοπάδια” ψηφοφόρων), δημιουργούν μια κοινωνία μινιμαλισμού. Δημιουργούν μια γενιά πολιτών μεγάλης μάλιστα ηλικίας, που αν έχει εξασφαλίσει τα ελάχιστα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ , είναι ικανοποιημένη,
Δεν υπάρχουν πια τα όνειρα για κάτι σπουδαίο, ούτε αγώνας για καλύτερες μέρες. Δεν υπάρχει καν η διάθεση για μια δουλειά της προκοπής. Με ένα επίδομα ελεημοσύνης, είσαι ένας νικημένος πολίτης που δεν ζητάς τίποτε περισσότερο “από την ησυχία σου”…
