Η άλλη όψη…
Η ίδια “άποψη” πολλές φορές…
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Το Υπουργείο Παιδείας προωθεί την περαιτέρω δημιουργία Πειραματικών Σχολείων. Πρόκειται για σχολεία για μαθητές υψηλών δυνατοτήτων με καθηγητές αυξημένων προσόντων.
Ωστόσο, διαβάζω περίπου έκπληκτος ανακοινώσεις “συλλόγων” που ζητούν να μην δημιουργηθούν Πειραματικά Σχολεία στις περιοχές τους. Βάζω τη λέξη “συλλόγων” σε εισαγωγικά, γιατί δεν είναι πραγματικοί ανεξάρτητοι σύλλογοι.
Είναι σύλλογοι – σφραγίδες από τους εκατοντάδες που δημιουργεί σε όλη την Ελλάδα το κόμμα της αριστεράς με μια και μόνο μια υποχρέωση: Να αναμεταδίδουν λέξη προς λέξη τις ανακοινώσεις που στέλνει το κεντρικό στρατηγείο, για κάθε τι που επιβάλλει η επικαιρότητα. Είναι μια πάγια αντίληψη που στηρίζεται σε μερικές κλασικές απόψεις τους, όπως:
– Όλοι ίσοι. Και αφού δεν μπορούμε να είμαστε ίσοι στα ψηλά του πνεύματος, τότε υποχρεωτικά όλοι στα χαμηλά. Άρα όχι στα Πειραματικά που θα στείλουν ένα πανέξυπνο παιδί να συνεχίσει. Όχι τέτοιες διακρίσεις.
– Πόλεμος σε κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία. Όλα να γίνουν κρατικά. Προσλήψεις τώρα παντού και αν γίνουν και πάλι νέες προσλήψεις παντού. Ακόμα και όταν ιδιώτες χάριζαν κομπιούτερ σε Σχολεία του Βόλου, έβγαζαν ανακοινώσεις να μην γίνουν οι δωρεές ιδιωτών αποδεκτές. Που είναι το κράτος;
Υπάρχουν και άλλες αντίστοιχες παράμετροι αλλά ας περιοριστώ σε αυτά τα ολίγα που μας οδηγούν σε έναν απρόσωπο “χυλό” που λέγεται “λαός”. Τι ακριβώς είναι ο λαός – που τον ονομάζουν και “μάζες”; Είναι ένας “χυλός” που δεν ξεχωρίζει κανείς. και αφού δεν ξεχωρίζει κανείς, πάνω από αυτόν τον “χυλό”, τις “μάζες” ή τον “λαό”, είναι φυσικά το κράτος – πατερούλης, που θα φροντίζει να τα προσφέρει όλα σε ίσες μερίδες.
Όπως δεν υπάρχουν φυσικά διαφορετικές απόψεις στις μάζες (ή στον χυλό) έτσι δεν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις από τέτοιους συλλόγους. Επαναλαμβάνουν την κομματική γραμμή και μέχρις εκεί.
