Η άλλη όψη…
Τα γνωρίζαμε όλα αυτά κ. Καλογρίτσα μου…
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Όλοι μα όλοι γνωρίζαμε τι επιχειρήθηκε από την τότε κυβέρνηση στο τηλεοπτικό πεδίο. Οργανώθηκε ένας αντισυνταγματικός διαγωνισμός, με μια εξευτελιστική διαδικασία (Οι ενδιαφερόμενοι ήταν σε απομόνωση, ώστε να μην γνωρίζουν τις προσφορές των άλλων! Είναι αυτό…. πλειοδοτικός διαγωνισμός;). Κλήθηκε να χρηματοδοτήσει ο κ. Καλογρίτσας, με ανταμοιβή εξυπηρετήσεις της Attica Bank, και δημόσια έργα, όπως η Πατρών – Πύργου
Τα πάντα οργανώθηκαν μέσα στο μέγαρο Μαξίμου και από το μέγαρο Μαξίμου. Τα γνώριζε ο τότε πρωθυπουργός, ο αρμόδιος υπουργός, όλοι οι βουλευτές και υψηλά στελέχη του κόμματος και φυσικά οι αργυρώνητοι κομματικοί δημοσιογράφοι στους οποίους είχαν μοιραστεί και θέσεις. Οι καταθέσεις Καλογρίτσα είναι μια τυπική επιβεβαίωση όλων όσων πολύ καλά γνωρίζαμε. Δείτε όμως την πολιτική παρακμή της χώρας:
– Ο πραγματικός πρωταγωνιστής, ο τότε πρωθυπουργός, είναι ένας απλός θεατής, κανείς δεν του καταλογίζει τίποτε.
– Ο σε δεύτερο ρόλο οργανωτής, ο αρμόδιος υπουργός, δεν τολμά να μηνύσει τον υποτίθεται ψευδόμενο Καλογρίτσα για να μην βγουν στις δικαστικές αίθουσες όλα τα σε βάρος του αποδεικτικά στοιχεία που διαθέτει ο καταγγέλλων
– Βουλευτές και υψηλά στελέχη αυτο-διασύρονται δημοσίως, δηλώνοντας ότι “τίποτε μεμπτό δεν συνέβη”. Ο παλιός σύντροφός τους και επί δεκαετίες χρηματοδότης της αριστεράς Καλογρίτσας σήμερα είναι ψευδομάρτυρας της ΝΔ και απατεώνας.
– Οι δημοσιογράφοι της… ανεξαρτησίας και της δεοντολογίας, άλλοι πήραν βουλευτικές έδρες, άλλοι “εργάζονται” στα κομματικά ΜΜΕ, και ΟΛΟΙ βγαίνουν καθημερινά στα τηλεοπτικά πάνελ να υπερασπίζονται με ψεύδη το κόμμα που τους τρέφει.
Σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης δεν θα ζούσαμε αυτή την βαθιά παρακμή. Ατιμώρητοι ακόμα και αμειβόμενοι, στελέχη κομμάτων να δηλητηριάζουν τη δημόσια ζωή με την Δικαιοσύνη θεατή. Στην Ιταλία ο Κράξι δραπέτευσε, στη Γαλλία ο Σαρκοζί δικάζεται, εδώ όλοι αυτοί μας βγάζουν ντροπιαστικούς λόγους, περιφρονώντας την αλήθεια και την κοινή νοημοσύνη, βολεμένοι σε έμμισθες κομματικές καρέκλες.
