Η άλλη όψη…
Ψηφίζοντας ένα κόμμα χωρίς όνομα…
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Είναι αλήθεια ότι οι πολίτες βολεύονται με το ψέμα των πολιτικών γιατί έτσι απαλλάσσονται οι ίδιοι της ευθύνης κάτι να διορθώσουν. Τα αφήνουν όλα σε αυτούς που τα υπόσχονται και έχουν την συνείδησή τους ήσυχη: Οι πολιτικοί (θα) είναι αυτοί που έχουν την ευθύνη αν δεν τα καταφέρουν και όχι οι ίδιοι.
Το ψέμα βολεύει τον πολίτη και για ένα ακόμη λόγο. Του δίνεται η ευκαιρία να πιστέψει έστω για λίγο ότι θα αλλάξουν τα κακώς έχοντα. Δεν πειράζει που στο βάθος ξέρει ότι τίποτε δεν αλλάζει. Του αρκεί προσωρινά να το πιστεύει, να πορεύεται για ένα μικρό διάστημα βέβαιος ότι το κακό θα διορθωθεί. Αυτό κατά μία έννοια τον γαληνεύει..!
Θέλετε ένα παράδειγμα; Από 1ης Ιανουαρίου 2019, ΟΛΕΣ οι συντάξεις θα κοπούν έως και 18%. Το γράφουν οι εφημερίδες, το λένε τα ΜΜΕ, διαπληκτίζονται πολιτικοί στα τηλεπαράθυρα. Μόνο οι πολίτες αδιαφορούν αν και μόνο αυτούς αφορά. Δεν ενδιαφέρονται γι αυτήν την πραγματικότητα είναι μακριά, πολύ μακριά (μόλις… 13 μήνες), δεν θα το ζήσουν ποτέ.
Με βάση τα παραπάνω δεν έχω ιδέα γιατί πήγαν 212.000 άνθρωποι να ψηφίσουν για αρχηγό ενός κόμματος που ουδείς γνωρίζει το όνομά του, το σήμα του, το ιδεολογικό του μανιφέστο. Δεν αντιλαμβάνομαι πως επέλεξαν κάποιον για αρχηγό όταν δεν έχει πει ούτε μια λέξη για τα προβλήματα της καθημερινότητας των ανθρώπων.
Εντάξει καταλαβαίνω τα βασικά: Κάποιοι πήγαν στην κάλπη σαν αντίδραση σε έναν ΣΥΡΙΖΑ που τους έχει απογοητεύσει και εξοργίσει. Κάποιοι άλλοι πήγαν γιατί στη δική τους συνείδηση δεν μιλάμε για ένα νέο κόμμα αλλά για το ΠΑΣΟΚ που αφού ονομάστηκε “Ελιά”, ΔΗ.ΣΥ. τώρα θα ονομαστεί κάπως αλλιώς.
Δεν μπορώ ωστόσο να μην υπογραμμίσω το γεγονός ότι πάμε ακόμα πιο κάτω στα καζάνι της παρακμής. Τώρα για να πάμε στην κάλπη και να ψηφίσουμε κάτι… “νέο”, δεν χρειαζόμαστε καν υποσχέσεις και ψέματα ώστε να έχουμε ένα άλλοθι για την ψήφο μας. Μπορούμε να ψηφίζουμε ένα κόμμα χωρίς όνομα, που κανείς τους δεν μας υποσχέθηκε τίποτε και δεν ξέρουμε τι εκφράζει.
Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι η πορεία προς τα κάτω συνεχίζεται. Όσο δεν εμφανίζονται πολιτικοί ικανοί να μιλήσουν για μια Ελλάδα της ποιότητας, επιτέλους της σωστής παιδείας, της αξιοπρέπειας, της ουσίας, της χαράς και των ονείρων, θα στήνονται κάλπες που κάποιοι θα ψηφίζουν κάποιους για κάποιο κόμμα που κάποια στιγμή ίσως πει κάτι.
