Αναφορικά με την συμπλήρωση δύο χρόνων πανδημίας στην Ελλάδα.
Δήλωση του Λευτέρη Αβραμάκη, Βουλευτή Σερρών του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία
Έχουν περάσει δύο χρόνια από όταν η πανδημία έπληξε και τη χώρα μας. Η Ελλάδα έχει καταγράψει τους περισσότερους θανάτους από COVID, αναλογικά με τον πληθυσμό της, σε όλη την Ευρώπη, με σχεδόν 26.500 θανάτους μέχρι σήμερα. Το ερώτημα όλων όσων έχουν χάσει κάποιον δικό τους άνθρωπο, αλλά και όλων των υπολοίπων, είναι εάν έγιναν όλα όσα έπρεπε να γίνουν και αν θα μπορούσαν κάποιοι από όλους αυτούς τους ανθρώπους να είχαν σωθεί.
Είναι πλέον σαφές, ότι για τον τραγικό αυτόν απολογισμό υπάρχουν και κυβερνητικές ευθύνες. Η κυβέρνηση, παρά το ότι είχε στη διάθεση της χρόνο και πόρους από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν ενίσχυσε αποτελεσματικά και έγκαιρα τα νοσοκομεία, δεν προετοίμασε όπως έπρεπε το ΕΣΥ, βιάστηκε να θεωρήσει παρελθόν την πανδημία μετά το πρώτο κύμα, επέμεινε σε μια πολιτική αποδυνάμωσης του ΕΣΥ και των δημοσίων νοσοκομείων ακόμα και όταν η κατάρρευση δομών και λειτουργών του συστήματος υγείας ήταν γεγονός.
Επέμεινε να διαχειρίζεται επικοινωνιακά την πανδημία, ακόμα και με οφθαλμοφανή ψέματα του ίδιου του πρωθυπουργού από το βήμα της Βουλής, όταν υποστήριζε ότι δεν αυξάνεται η θνητότητα από τις πρόχειρες και εκτός ΜΕΘ διασωληνώσεις ασθενών. Έθεσε εκτός μάχης έμπειρους υγειονομικούς, επέρριψε πολλαπλές ευθύνες στους πολίτες, εξέπεμψε αντικρουόμενα μηνύματα, υποχώρησε σε πιέσεις τουριστικών πρακτόρων – εφοπλιστών και άλλων ομάδων ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, απέτυχε να αποσυμφορήσειτα μέσα μαζικής μεταφοράς, δεν έκανε καμία προσπάθεια να μειωθούν οι μαθητές ανά τάξη, καταλόγιζε διαρκώς σε ομάδες πολιτών τις ευθύνες έξαρσης κρουσμάτων – νοσηλευόμενων – θανάτων για να αποκρύψει τη διαχειριστική της ανεπάρκεια.
Σήμερα δύο χρόνια μετά, ακόμα ισχυρίζεται ότι πέτυχε στη διαχείριση της πανδημίας καταγράφοντας τη χειρότερη επίδοση στην Ευρώπη. Επιμένει να προωθεί την απόλυση χιλιάδων υγειονομικών από τα δημόσια Νοσοκομεία και εξακολουθεί να προωθεί ένα μοντέλο σταδιακής ιδιωτικοποίησης του δημοσίου συστήματος υγείας, αποδεικνύοντας ότι εκτός από αποτυχημένη είναι και ανεπίδεκτη μαθήσεως.
Η πανδημία κατέστησε σαφές σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο ότι πρέπει να ανασυγκροτηθούν και να ενισχυθούν τα δημόσια συστήματα υγείας ώστε να είναι προετοιμασμένα να ανταποκριθούν ολιστικά στις πολλαπλές ανάγκες του πληθυσμού ακόμα και σε συνθήκες πανδημίας. Μόνο στην Ελλάδα, η κυβέρνηση της ΝΔ, επιμένει στην προώθηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών ιδιωτικοποίησης των νοσοκομείων, ισχυριζόμενη για άλλη μια φορά ψευδόμενη ότι έτσι θα αντιμετωπιστούν τα μεγάλα κενά στα Νοσοκομεία.
Το Νοσοκομείο Σερρών, οι εργαζόμενοι σε αυτό ιατροί, νοσηλευτές, διοικητικό και βοηθητικό προσωπικό, δίνουν εδώ και δύο χρόνια μια άνιση μάχη χωρίς να υποστηρίζονται πρακτικά από το κράτος. Με εξωπραγματικές εφημερίες, απάνθρωπα ωράρια, απλήρωτες υπερωρίες ακόμα και με «περιοδεύοντες» αναισθησιολόγους, εξακολουθούν να προσπαθούν να σώσουν τις ζωές όσων απευθύνονται σε αυτούς.
Οφείλουμε σήμερα να πούμε δημόσια ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους ήρωες της δημόσιας υγείας, σε αυτούς τους εργαζόμενους που μπορεί να μην κατάφεραν να τους σώσουν όλους αλλά έκαναν περισσότερα από όσα τους επέτρεπαν οι συνθήκες να κάνουν.
Ταυτόχρονα, οφείλουμε όλοι μαζί να δώσουμε μια υπόσχεση σε αυτούς τους ήρωες. Οφείλουμε να δεσμευτούμε ότι θα αγωνιστούμε όχι απλώς για να παραμείνουν δημόσια τα νοσοκομεία μας αλλά και για να ενισχυθούν, να αναβαθμιστούν, να στελεχωθούν κατάλληλα και να μπορούν να ανταποκριθούν σε κάθε μας ανάγκη. Έχουμε παράλληλα την υποχρέωση να διασφαλίσουμε ότι κανείς γιατρός ή νοσηλευτής δεν θα απολυθεί αλλά θα επιστρέψουν όλοι στις θέσεις τους για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Οφείλουμε επίσης να αναγνωρίσουμε και την προσφορά όλων αυτών των συμβασιούχων εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία (ιατρών, νοσηλευτών, εργαζομένων σε καθαριότητα – σίτιση – φύλαξη) εξασφαλίζοντας ότι θα παραμείνουν στις θέσεις τους και δεν θα «πεταχτούν» στο δρόμο αφού προσέφεραν όλα όσα προσέφεραν.
Τέλος, οφείλουμε να εξαντλήσουμε τις δυνατότητες που έχουμε για να αναβαθμιστούν οι αποδοχές των γιατρών και των νοσηλευτών, ώστε η ένταξη στο ΕΣΥ να γίνει και μισθολογικά ελκυστική, προβλέποντας επιπρόσθετα κίνητρα για την στελέχωση των Περιφερειακών Νοσοκομείων όπου αποδείχτηκε πέραν κάθε αμφιβολίας ότι η υποστελέχωση κοστίζει σε ανθρώπινες ζωές.
