Κυκλοφόρησε το νέο ποιητικό βιβλίο του Σερραίου λογοτέχνη
Ποίηση 2019…Μια νέα Σερραϊκή έκδοση Τάσου Σταμπούλογλου: «Παντός Καιρού»
Κυκλοφόρησε το νέο ποιητικό βιβλίο του Σερραίου λογοτέχνη Τάσου Σταμπούλογλουμε τίτλο «Παντός Καιρού».
Πρόκειται για μια καλαίσθητη έκδοση, εκατό περίπου σελίδων, που περιλαμβάνει 401 δίστιχα και 11 πολύστιχα ποιήματα. Επίσης ένα μικρό κείμενο «φόρο τιμής» για τους μεγάλους μας ποιητές και ένα αισθητικό κομμάτι στο οπισθόφυλλο.
Ύστερα από τόσων ετών παιδεία πάνω στο στίχο, ο ποιητής έχει πια διαμορφώσει μια γλώσσα λιτή, κατανοητή, μουσική που μπορεί να προσαρμόζεται στους ανεπαίσθητους κυματισμούς της νέας ποιητικής γραφής.
Η θεματογραφία είναι ποικίλη , αλλά πάντοτε γύρω από το «κοινωνικό γίγνεσθαι» ακόμη και αν αυτή είναι αναμνήσεις, ονειροπολήσεις , νουθεσίες, παρατηρήσεις και συμπεράσματα.
Ο Τάσος Σταμπούλογλου , ποιητής και δοκιμιογράφος , γεννήθηκε στο χωριό Άνω Βροντού και ζει στα Σέρρας. Έχει εκδώσει τέσσερα ποιητικά βιβλία και ένα τόμο με δοκίμια για την τέχνη. Έγραψε άρθρα και κριτική βιβλίου σε διάφορα έντυπα. Υποστηρίζει πως η ποίηση δεν είναι ένα εύπεπτο και ευχάριστο ανάγνωσμα για να περνά η ώρα , αλλά κάτι ποιοτικά ανώτερο και πως όποιος διαβάζει ένα ποιητικό βιβλίο δεν τιμάει μόνο τον ποιητή μα και τον εαυτό του.
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου ο ποιητής έχει ένα σύντομο σημείωμα-δοκίμιο για τη σημερινή ποίηση. Είναι θέση και διαπίστωση. Το παραθέτουμε ως έχει:
«Η ποίηση περνάει στις μέρες μας της τρίχας το γεφύρι. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο δαυλός της βγάζει πιότερο καπνούς παρά φλόγα και φως. Πως ακούνε κιόλας τον ρόγχο του θανάτου της. Με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει πια μεγάλη ποίηση και το κοινό της γύρισε την πλάτη.
Είναι αλήθεια ότι, κοντά στη μη ικανοποιητική παιδεία του κοινού, η σημερινή ποίηση, πέρα από τις φωτεινές εξαιρέσεις, ακολουθεί δύο λανθασμένους, αν και αντίθετους δρόμους: Την υπεραπλούστευση και την υπερειδίκευση. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν όσοι προσπαθώντας να βρουν νέους τρόπους έκφρασης απογυμνώνουν την ποίηση από κάθε στοιχείο που πιστεύουν ότι της είναι περιττό. Ο λόγος χάνει έτσι μέρος από τη γοητεία και τη μαγεία του.
Οι ποιητές της δεύτερης κατηγορίας απευθύνονται σ’ ένα κλειστό κύκλο μυημένων κι έχουν κομμένες τις γέφυρες με το λαό. Είναι μια ποίηση εργαστηρίου.
Υπάρχουν και καλοί ποιητές, να μην τους αγνοήσουμε. Αυτούς που πιστεύουν ότι η ποίηση είναι τραγούδι της ζωής, η αστραπή που διαπερνάει το σκότος, η αρμονία και ο ρυθμός. Αυτούς που αποφεύγουν τους ψυχο-φροϋδικούς κλαψουρισμούς και τους θολούς συμβολισμούς, που απευθύνονται όχι μονάχα στο συναίσθημα, αλλά και στη νόηση.
Οι αληθινοί ποιητές είναι ιερείς του λόγου, η λαϊκή συνείδηση, οι μεγάλοι πυρφόροι, αυτοί που αφουγκράζονται τον καλπασμό των αιώνων.
Η αληθινή ποίηση είναι ανίκητη απ’ το θάνατο.»
