«Τιμούμε το Θέατρο και την εξαίσια συμβολή του στον Άνθρωπο και στον Πολιτισμό του», επισημαίνει ο Γιώργος Ανδρέου, Καλλιτεχνικός Διευθυντής ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών
Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου με μήνυμα: «Το θέατρο είναι η τέχνη του βιώματος»
Ο Γιώργος Ανδρέου, Καλλιτεχνικός Διευθυντής ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου,την Κυριακή 27 Μαρτίου 2022, αναφέρει σε μήνυμά του τα παρακάτω:
Σήμερα, 27 Μαρτίου, είναι η παγκόσμια ημέρα του Θεάτρου. Τιμούμε το Θέατρο και την εξαίσια συμβολή του στον Άνθρωπο και στον Πολιτισμό του. Το Θέατρο είναι μια συγκλονιστική τελετική λυτρωτική επινόηση της ανθρωπότητας: Ανεβάζει στην σκηνή όσα διαχειρίζεται, “με φόβο και έλεος”, στην διάρκεια της υπαρκτικής της περιπέτειας κι ιστορώντας τα επί σκηνής, τα μετατρέπει με τρόπο μαγικό από πραγματικά σε συμβολικά – κι έτσι τα “ερμηνεύει”, τα αποφορτίζει, τα ελαφραίνει. Παρηγορία ψυχών κι ανάταση σωμάτων το Θέατρο. Με την ιδιότητα (και) του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ ΣΕΡΡΩΝ, με συγκίνηση συμμετέχω (εκπροσωπώντας κι όλους τους ανθρώπους του που μοχθούν για την λειτουργική του υπόσταση) στην σημερινή γιορτή. Υπογραμμίζοντας πως μερικές από τις λαμπρότερες σελίδες θεατρικών έργων της ανθρωπότητας έχουν γραφτεί στην Ελληνική γλώσσα.
«Το θέατρο είναι η τέχνη του βιώματος»
Το φετινό μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου είναι από τον Αμερικανό Σκηνοθέτη Θεάτρου – Όπερας και Διευθυντή Φεστιβάλ Peter Sellars
Ο γνωστός σκηνοθέτης Θεάτρου – Όπερας και Διευθυντής Φεστιβάλ Peter Sellars από τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο συγγραφέας του φετινού μηνύματος για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου που γιορτάζεται την Κυριακή 27 Μαρτίου.
Ολόκληρο το μήνυμα του Peter Sellars
«Καθώς ο κόσμος κρέμεται ώρα την ώρα, λεπτό το λεπτό, σταγόνα τη σταγόνα από την καθημερινή μετάδοση ειδήσεων θα μου επιτρέψετε να προσκαλέσω όλους εμάς, ως δημιουργούς, να εισέλθουμε στο δικό μας πεδίο, τη δική μας σφαίρα και προοπτική του επικού χρόνου, της επικής αλλαγής, της επικής ευαισθητοποίησης, του επικού αναστοχασμού και του επικού οράματος; Ζούμε σε μια επική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας και οι βαθιές και επακόλουθες αλλαγές που βιώνουμε στις σχέσεις των ανθρώπων με τον εαυτό τους, μεταξύ τους και με τους μη ανθρώπινους κόσμους είναι σχεδόν πέρα από τις δυνατότητές μας να τις αντιληφθούμε, να τις αρθρώσουμε, να μιλήσουμε γι’ αυτές και να τις εκφράσουμε.
Δε ζούμε στον 24-ωρο κύκλο των ειδήσεων, ζούμε στις παρυφές του χρόνου. Οι εφημερίδες και τα μέσα ενημέρωσης είναι παντελώς ανεξόπλιστα και ανίκανα να αντιμετωπίσουν αυτό που βιώνουμε.
Που είναι η γλώσσα, ποιες είναι οι κινήσεις και ποιες οι εικόνες που θα μας επέτρεπαν να κατανοήσουμε τις βαθιές μετατοπίσεις και ρήξεις που βιώνουμε; Και πως μπορούμε να μεταδώσουμε το περιεχόμενο της ζωής μας, αμέσως τώρα, όχι ως είδηση αλλά ως βίωμα;
Το θέατρο είναι η τέχνη του βιώματος.
Σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από αχανείς εκστρατείες τύπου, προσομοιωμένες εμπειρίες, φρικτά προγνωστικά, πώς μπορούμε να υπερβούμε την ατελείωτη επανάληψη των αριθμών για να βιώσουμε την ιερότητα και το άπειρο μιας ζωής, ενός ενιαίου οικοσυστήματος, μιας φιλίας ή της ποιότητας του φωτός σ’ έναν παράξενο ουρανό; Τα δύο χρόνια της πανδημίας της νόσου COVID- 19 έχουν εξασθενήσει τις αισθήσεις των ανθρώπων, έχουν περιορίσει τις ζωές τους, έχουν σπάσει τους δεσμούς και μας έχουν φέρει σε ένα παράξενο σημείο μηδέν της ανθρώπινης ύπαρξης πάνω στον πλανήτη.
Ποιοι σπόροι πρέπει να φυτευτούν και να μεταφυτευτούν αυτά τα χρόνια και ποια είναι τα υπερτροφικά χωροκατακτητικά είδη που πρέπει να εκριζωθούν πλήρως και τελεσίδικα; Τόσοι πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού. Τόση πολλή βία ξεσπά παράλογα ή απρόσμενα. Τόσα πολλά κατεστημένα αποκαλύπτονται ως δομές διαρκούς βαναυσότητας.
Που είναι οι εθιμοτυπικές τελετές της μνήμης μας; Τι πρέπει να μνημονεύσουμε; Ποια είναι τα τελετουργικά που θα μας δώσουν επιτέλους τη δυνατότητα να οραματιστούμε εκ νέου και να δοκιμάσουμε να κάνουμε βήματα που δεν έχουμε κάνει ποτέ πριν;
Το θέατρο του επικού οράματος, του επικού σκοπού, της ανάκαμψης, της αποκατάστασης και της φροντίδας χρειάζεται νέες τελετουργίες. Δεν έχουμε ανάγκη να ψυχαγωγηθούμε. Έχουμε ανάγκη να συνευρεθούμε. Έχουμε ανάγκη να μοιραστούμε τον χώρο και να καλλιεργήσουμε έναν κοινό χώρο. Έχουμε ανάγκη από προστατευμένους χώρους βαθιάς ακρόασης και ισότητας.
Το θέατρο είναι η δημιουργία επί της γης ενός χώρου ισότητας μεταξύ ανθρώπων, θεών, φυτών, ζώων, βροχοσταλίδων, δακρύων και αναγέννησης. Ο χώρος της ισότητας και της βαθιάς ακρόασης φωτίζεται από κρυμμένη ομορφιά, διατηρείται ζωντανός σε μια βαθιά αλληλεπίδραση μεταξύ κινδύνου, γαλήνης, σοφίας, δράσης και υπομονής.
Στην Αβαταμσάκα Σούτρα ή Ανθοστόλιστη Γραφή, ο Βούδας παραθέτει δέκα είδη μεγάλης υπομονής στην ανθρώπινη ζωή. Ένα από τα ισχυρότερα ονομάζεται Υπομονή κατά την Αντίληψη των Πάντων ως Αντικατοπτρισμών. Το θέατρο πάντοτε παρουσίαζε τη ζωή αυτού του κόσμου σαν έναν αντικατοπτρισμό που μας βοηθά να δούμε μέσα από την ανθρώπινη ψευδαίσθηση, αυταπάτη, τύφλωση και άρνηση με απελευθερωτική διαύγεια και δύναμη.
Είμαστε τόσο σίγουροι γι’ αυτό που βλέπουμε και για τον τρόπο με τον οποίο το βλέπουμε, που είμαστε ανίκανοι να δούμε και να αισθανθούμε εναλλακτικές πραγματικότητες, νέες δυνατότητες, διαφορετικές προσεγγίσεις, αόρατες σχέσεις και διαχρονικούς δεσμούς.
Έφθασε η ώρα για τη βαθιά ανανέωση του μυαλού, των αισθήσεων, της φαντασίας, της ιστορίας και του μέλλοντός μας. Η δουλειά αυτή δεν μπορεί να γίνει από απομονωμένους ανθρώπους που δουλεύουν μόνοι τους. Τη δουλειά αυτή πρέπει να την κάνουμε μαζί. Το θέατρο είναι η πρόσκληση για να κάνουμε αυτή τη δουλειά μαζί. Σας ευχαριστώ βαθύτατα για τη δουλειά που κάνετε».
