Πρός τό φιλόχριστο πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶςἹερᾶς Μητροπόλεως.
«Ὦ τί θάνατος λοιπόν εἶναιαὐτός, πού γέμισε τήνοἰκουμένηκαί τίς καρδιές μας μέτήν χαρά τῆςἀθανασίας!». (Φώτης Κόντογλου).
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἀποτελεῖ τό ἱερώτατο ἀνάμεσα στους ἀνθρώπους κατοικητήριο τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἐκείνη, ὡς λογικός Παράδεισος, ἔκανε τήν γῆ οὐρανό, καθώς διά τοῦ θείου καίὑπερφυοῦς Τόκου Της, τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος μας ἸησοῦΧριστοῦ, ὁ Θεός φανερώθηκε ὡς τέλειος ἄνθρωποςστόν κόσμο. Ἐκείνη, μέ τήν ἐλεύθερη συμμετοχή καί συμβολή Της στό σχέδιο τῆς ἐνσάρκουθείας Οἰκονομίας, ἀνέδειξε καί πάλιν τόν ἄνθρωπο πολίτη τοῦ Οὐρανοῦ, τῆς πρώτης δηλαδή πατρίδος του, συνόμιλο τῶν Ἀγγέλων καί οἰκεῖο τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὁλόφωτη ὕπαρξή Της ἔγινετό ἱερό ἐργαστήριο τῆς ἑνώσεωςτῆςἀνθρωπίνης φύσεως μέ τόν Θεόν. Ἡ ὑπερύμνητος Μαρία «τήνἄφατον τῆς τοῦ Θεοῦ πρός ἀνθρώπους ἀγάπης ἐδημοσίευσεν ἄβυσσον». Ἐκείνη, «ἡ δούλη καί Μήτηρ Θεοῦ»,ἔγινε ἡ νοητή κλίμακα διά τῆς ὁποίας κατέβηκε στήν γῆ καί ἔγινε ἄνθρωπος ὁ προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἐκείνη πάλι γίνεται ἡ νοητή γέφυρα πού ὁδηγεῖ ἀπό τήν γῆ στόνοὐρανό τούς ἀνθρώπους.
Ἡ θεόπαις Μαριάμ, τό μέγα τοῦτο «μυστήριο», μακαρίζεται ἀξιοχρέως ἀπό τούς θεοφόρους Πατέρες μας ὡς ἡ μόνη Θεοτόκος.
Στήν πάναγνη κοιλία Της, ἡ ἀνθρώπινη φύση, μέσα ἀπό τήν ὑποστατική ἕνωσή της μέ τήν θεότητα τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἔλαβε «θέωσιν καί λόγωσιν καί ὑπερύψωσιν», ἔγινε «ὁμόθεος τῷ Λόγῳ». Διά τοῦτο «ἡ δόξα καί ἡ τιμή τῆς Θεοτόκου ἔσωθεν, ὁ τῆς κοιλίας καρπός, ὁ Χριστός». Ἐκείνη, μέ τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τόν πανθαύμαστο πλοῦτο τῶν θεοειδῶν ἀρετῶν Της, τίς ὁποῖες ἐλευθέρως καί φιλοπόνως καλλιέργησε καί πολλαπλασίασε, ἰδιαιτέρως μάλιστα μέ τήν θερμουργό πίστη Της, τήν ἁγία καί τελεία ὑπακοή Της στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τήν κατ᾿ ἄμφω ὑπέρλαμπρη ἁγνότητά Της, τήν ὑψοποιό Της ταπείνωση, τήν πύρινη προσευχή Της, «υἱόν ἐποίησεν ἀνθρώπου τόν Θεόν, καί τόν ἄνθρωπον υἱόν Θεοῦ». Πρώτη ἐκείνη ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους ἔφθασε στήν κατά χάριν θέωση, καθώς ἐκυοφόρησε τόν αὐτουργό τῆς σωτηρίας μας, ἸησοῦνΧριστόν. Ὡς«σκεῦος θείας ἐκλογῆς καί ἐλέους», ἡ Θεοτόκος καί ἀειπάρθενοςΜαρία ἀνεδείχθη ἀνωτέρα πάσης ὁρατῆς καί ἀοράτου κτίσεως, τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἀσυγκρίτως ἐνδοξοτέρα τῶν Σεραφείμ. ΣτήνὙπεραγία Θεοτόκο ὁδηγοῦν ὅλα τά θαυμαστά γεγονότα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Αὐτήν προεικονίζουν μυστικῶς οἱ τύποι καί οἱ συμβολισμοί της. Αὐτὴ ἐφανέρωσε τὴν ὕψιστη εὐγένεια, τό κάλλος, τήν εὐπρέπειατῆςἀνθρωπίνης φύσεως καί τόν τελικόν προορισμό της. Νά γίνει θεοτόκος!
Ἡ Ὀρθόδοξη διδασκαλία γιά τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο θεμελιώνεται σέ χριστολογική βάση. Τό ὑπερευλογημένο πρόσωπο καί ἡ ἀποστολή τῆς Παρθένου Μαρίας μένουν μετέωρα καί ἀκατανόητα, ἐάν δέν συνδεθοῦν μέ τήν χριστολογία καί τήν σωτηριολογία. Τό ὄνομα Θεοτόκος «ἅπαν τό μυστήριον τῆς οἰκονομίας συνίστησι», διδάσκει ὁ ἍγιοςἸωάννης ὁ Δαμασκηνός.
Ἡ Θεοτόκος εἶναι πάντοτε ἀχώριστη ἀπό τόν Υἱό Της, καθώς «οὐδέν γάρ μέσον Μητρός καί Υἱοῦ». Η Θεοτόκος δέν ἐνεργεῖ καί δέν τιμᾶται αὐτονομημένα καί ἀνεξάρτητα ἀπό τόν Σωτῆρα Ἰησοῦν Χριστόν, στον Ὁποῖον μόνον ἀνήκει δόξα, τιμή, λατρεία καί προ-
σκύνησις. Γι’ αὐτό καί ὁ ὅρος Θεοτόκος στήν πραγματικότητα εἶναι χριστολογικός καί σωτηριολογικός ὅρος. Ἡ Παναγία ὑπῆρξε σέ ὅλη την ἐπίγειο ζωή Της Παρθένος, «νῷ και ψυχῇ καί σώματι ἀειπαρθενεύουσα».Ἡ Θεοτόκος Μαρία εἶναι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος πού ἑνώθηκε με τόν Κύριον και ὡς ἐκ τούτου ἦταν δίκαιον, ἐκεῖνο τό πανάχραντο σῶμα πού «ἐδάνεισε» στόν Θεάνθρωπο Κύριόν μας την ἀνθρώπινη φύση καὶ ἔγινε ἔμψυχος ναὸς τῆς Θεότητος, να μήν μείνει στήν φθορά τοῦ θανάτου. Διά τοῦτο και με τήν πανένδοξη Κοίμησή Της, πού εἶναι προάγγελος τῆς κοινῆς ἀναστάσεως και τοῦ δοξασμοῦ τῶν δικαίων, μετέστη πρώτη ἐκείνη ὡς πρωτογέννημα τῆς «καινῆς ἐνΧριστῷ κτίσεως» καί μετά δόξης πολλῆς στα ἐπουράνια «Ἅγιατῶνἁγίων», ὅπου καί πρεσβεύει για ὅλους μας, τά «ἐν Χριστῷ» πνευματικά της παιδιά.
Ἡ μακαρία κοίμησίς Της, την ὁποία ἐνθέως ἑορτάζομεν σήμερον, είναι φυσική μέν, ταυτοχρόνως ὅμως ἔνδοξη και ζωηφόρος. «Ἡ θυγάτηρ τοῦ πάλαι Ἀδάμ», ἡ πανάμωμος κόρη τῆς Ναζαρέτ, «τάς πατρικάς εὐθύνας ὑπέρχεται» καί θάνατο ἀποθνήσκει ἀνθρώπινο καί «τῇν ομίμῳ ταφῇ παραδίδοται»καί διά τοῦ θανάτου μεταβαίνει μετά δόξης πολλῆς σέ οὐράνια και ἀτελεύτητη ζωή. Διά τοῦ θανάτου Της ἡ μητέρα τοῦ νικητή τοῦ θανάτου ἀποθέτει τήν φθαρτότητα τοῦ χοϊκοῦ σκήνους Της και ἐνδύεται δόξα, θεϊκή και αἰώνιο. Ἡ ἀθάνατος Κοίμησιςτῆς Κυρίας Θεοτόκου δέν λογίζεται πλέον ὡς τιμωρία, καταδίκη, αἰτία θλίψεως και ὀδύνης, ἀλλά γίνεται Εὐαγγελισμός καί ἡ θλίψη χαρά. «Γιά σένα χαίρεται ὅλη ἡ πλάση, τονίζει ὁ Φώτης Κόντογλου. Σήμερα πού κοιμήθηκες θαρρεῖς πώς ἡ χαρά γίνηκε πιό μεγάλη, ἡ θλίψη ἄλλαξε σέ ἀγαλλίαση, ἡ ἐλπίδα ζωήρεψε».
Φιλοπάρθενοι ἀδελφοί,
Ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελε το κορυφαῖο πρότυπο τοῦ κατά χάριν και προαίρεσιν θεουμένου ἀνθρώπου, τήν κορυφή τῶν ἀρετῶν, τό πέλαγος τῆς ἀγάπης, τό ἀσφαλές καταφύγιο τῶν πονεμένων, τό καύχημα τῶν πιστῶν, την ἀνεξάντλητη βοήθεια τῶν ἀβοήθητων, τήν φιλόστοργη παρηγορία τῶν ἀναγκεμένων, τήν χαρά τῶν πικραμένων, τήν μάνα τῶν ὀρφανῶν, τήν ἐλπίδα καί ἐγγύηση τῶν ἁμαρτανόντων, τήν ἀνύστακτη φρουρό τοῦ κόσμου, τήν ἀκένωτη πηγή τοῦ θείου ἐλέους, τόν ἀστείρευτο ποταμό τῶν θαυμάτων, τό τεῖχος τῶν πιστῶν, το ἀκατάβλητο σκῆπτρο τῶν ὀρθοδόξων, την ἀκοίμητη μεσίτρια ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, προς τόν μόνον κατ’ ἀπόλυτον ἔννοιαν μεσίτην καί Σωτήρα τοῦ κόσμου ἸησοῦνΧριστόν. Ἡ Παναγία μας, τονίζει και πάλιν ὁ Φώτης Κόντογλου, συγγραφέας, ἁγιογράφος και ἔνθεος στοχαστής, «εἶναι ἡ πικραμένη χαρά τῆςὀρθοδοξίας! Μονάχα στην Ἑλλάδα προσκυνιέται ἡ Παναγία με τόν πρεπούμενο τρόπο, ἤγουν μέ δάκρυα, μέ πόνο, μέ ταπεινή ἀγάπη, μέ σέβας σάν μητέρα μας και σάν Μητέρα τοῦ Θεοῦ μας». Εἴθε οἱ ἅγιες προσευχές Της νά σκεπάζουν προστατευτικῶς ὅλους μας.
Χρόνια πολλά, εὐλογημένα καί ἁγιασμένα.
Μετ’ εὐχῶν πατρικῶν
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
+Ο ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ
