Η άλλη όψη…
Από τους Οθωμανούς στο κράτος του Ισραήλ
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Oι πόλεμοι και η μόνιμη αναταραχή στη Μέση Ανατολή είναι μια καλή αφορμή να δούμε ιστορικά τι έχει συμβεί εκεί. Για τέσσερις αιώνες, δηλαδή μέχρι το 1918, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής αποτελούσε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
*Δεν υπήρχαν τα σημερινά ανεξάρτητα κράτη. Η περιοχή ήταν χωρισμένη σε διοικητικές περιφέρειες υπό τον έλεγχο της Κωνσταντινούπολης. Οι πληθυσμοί ήταν πολυεθνικοί και πολυθρησκευτικοί, με μουσουλμάνους, χριστιανούς και εβραίους να συνυπάρχουν στις πόλεις. Η περιοχή που σήμερα είναι το Ισραήλ, δηλαδή τα τότε Παλαιστινιακά Εδάφη, ήταν μια επαρχία σε εγκατάλειψη, χωρίς σαφή εθνικά σύνορα.
Μετά την ήττα των Οθωμανών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία και η Γαλλία διαίρεσαν την περιοχή λανθασμένα αφού δεν υπολόγισαν σωστά εθνότητες και θρησκείες των πληθυσμών. Η Βρετανία ανέλαβε τη διοίκηση της Παλαιστίνης από το 1923 έως το 1948, όταν αναγγέλθηκε και ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ.
*Το Ισραήλ κρίθηκε αναγκαίο λόγω της μαζικής εβραϊκής μετανάστευσης, μετά τη δεκαετία του 1930 από τις διώξεις των Ναζί. Ήταν το τελευτάιο κράτος που ιδρύθηκε γιατί πριν το Ισραήλ δημιουργήθηκαν τα υπόλοιπα κράτη: Το Ιράκ (1932), ο Λίβανος (1943), η Συρία (1944) και η Ιορδανία (1946).
Λάθος η μη ίδρυση παλαιστινιακού κράτους που όμως προτάθηκε, αλλά οι Παλαιστίνιοι είπαν όχι θεωρώντας ότι το Ισραήλ είχε πάρει τα εδάφη τους.
Στη συνέχεια οι Παλαιστίνιοι θεώρησαν ότι και οι επεκτάσεις του Ισραήλ μέσω Οικισμών επέκτειναν την κατοχή του. Επίσης μια διένεξη υπάρχει για τους πόρους της γης (νερό, καλλιέργειες).
Όμως η μεγάλη αιτία για τους χιλιάδες νεκρούς είναι η μακρόχρονη επίθεση του Ιράν κατά του Ισραήλ, μέσω της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και των Χούθι. Σκεφτείτε ότι μόνο στην τωρινή σύγκρουση από τις 2 Μαρτίου μέχρι σήμερα, η Χεζμπολάχ έχει εξαπολύσει 6.800 πυραύλους κατά του Ισραήλ.
Το Ισραήλ δεν πιστεύει πια σε ειρηνική διευθέτηση. Θα την δεχτεί μόνο αν αφοπλιστούν οι τρομοκράτες που χρηματοδοτεί το Ιράν. Όμως αυτές είναι σε μεγάλο βαθμό αυτονομημένες ομάδες με μεγάλο θρησκευτικό φανατισμό, θεωρούν τον θάνατο στη μάχη, είσοδο στον παράδεισο και δεν είναι εύκολο να τα βρεις μαζί τους. Δεν υπάρχει κεντρική διοικηση να τους επιβάλλει κοινή στάση.
