Η άλλη όψη…
Γυναίκα, μόνη, προβάλλεται..!
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Είναι μάλλον παγκόσμια πρωτοτυπία η περίπτωση της Ελλάδας όπου “μια γυναίκα, μόνη, ψάχνει” (κατά την γνωστή ταινία) να απασχολεί καθημερινά τα ΜΜΕ απλώς περιφερόμενη. Δεν έχει κόμμα. Δεν έχει καν όνομα ή σήμα. Δεν έχει γραφεία. Δεν έχει στελέχη δίπλα της. Δεν έχει πρόγραμμα για οτιδήποτε. Δεν έχει χρήματα για ένα τέτοιο εγχείρημα.
Στην Ελλάδα όμως είσαι ότι δηλώσεις. Η κυρία Καρυστινού, ενώ είναι μήνες τώρα εντελώς μόνη της, αρκεί να δηλώνει ηγέτης ενός ανύπαρκτου κόμματος και να απολαμβάνει προβολής μεγαλύτερης του πρωθυπουργού, συμμετοχή σε δημοσκοπήσεις, όπου πάει να την κυνηγούν οι κάμερες και να είναι (προσωρινά φυσικά…) μια σταρ. Όπως έχω εξηγήσει, η φθορά της θα είναι γρήγορη ακριβώς διότι δεν εκφράζει τίποτε ουσιαστικό. Και το πιθανότερο είναι να μην κατέλθει καν στις εκλογές που θα γίνουν σε 14 μήνες. Το έπαθε και ο Αβραμόπουλος όταν ίδρυσε το ΚΕΠ, έπαιρνε 22% στις αρχικές δημοσκοπήσεις και στο τέλος με ποσοστά ασήμαντα αναγκάστηκε να κλείσει το κόμμα.
Τι μένει από όλο αυτό το τίποτα; Η καθολική αδυναμία της κοινωνίας αλλά και της δημόσιας ζωής να αξιολογεί στα πραγματικά της μεγέθη ό,τι συμβαίνει μπροστά στα μάτια της. Και ποιος συμβάλλει σε αυτή την περίεργη συσκότιση; Πρώτα απ όλα τα Μέσα Ενημέρωσης που άκριτα προβάλλουν οτιδήποτε κινεί τα χαμηλά ένστικτα των ανθρώπων.
Δευτερευόντως τα social media, όπου οι ξερόλες και οι μόνιμοι υβριστές, υπερισχύουν σε πάθος των λογικών χρηστών (που αυτο-απομονώνονται) και οτιδήποτε ακραίο και ψεύτικο, το οικειοποιούνται και το προωθούν ως αληθινό.
Τέλος, υπάρχουν δυστυχώς και τα δημόσια πρόσωπα από τα κόμματα. Δεν έχουν το θάρρος να καταγγείλουν το ψέμα, να απομονώσουν τα ασήμαντα και να μιλήσουν για τα σπουδαία. Έτσι στην ελληνική κοινωνία συντηρείται ένα χυλός ανηθικότητας, χωρίς τίποτε που να αφορά τις ζωές μας. Πορευόμαστε χωρίς πυξίδα. Εκτός αν κρατά την πυξίδα της χώρας η Καρυστιανού.
