Η άλλη όψη…
Τα κόμματα υπεύθυνα για την καθυστέρηση της χώρας παντού
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας
Η μεγαλύτερη παθογένεια στην χώρα είναι ο τρόπος που λειτουργούν τα κόμματα. Πρόκειται για κλειστές ομάδες προσώπων που ελέγχουν κομματικά κοπάδια μέσα από συμφωνίες με τους μπροστινούς τους και στηρίζονται από θλιβερά Μέσα Ενημέρωσης που έχουν εγκαταλείψει την βασική αρχή για “έλεγχο της εξουσίας” και συνυπάρχουν μαζί τους με σκοπό το κέρδος (όταν διαμοιραστεί η λεία από την κατάληψη της εξουσίας, αλλά και νωρίτερα από της κρατική επιχορήγηση ή από εισφορές επιχειρηματιών).
Όλα τα κόμματα λειτουργούν χωρίς να παράγουν έργο για τον τόπο. Δεν ενδιαφέρονται να εκσυγχρονίσουν την Ελλάδα, ούτε να συμβάλλουν στην επίλυση κραυγαλέων προβλημάτων. Ποιο κόμμα ασχολήθηκε να λειτουργήσουν τα Ναυπηγεία της χώρας την ώρα που είμαστε η μεγαλύτερη εμπορική ναυτιλιακή δύναμη στον πλανήτη; Όχι μόνο δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ, αλλά με ευθύνη της αριστεράς τα Ναυπηγεία ήταν κλειστά, οι εργαζόμενοι απλήρωτοι και οι εφοπλιστές έστελναν τα πλοία τους σε Τουρκία, Μάλτα και Κροατία ακόμα και για μια απλή συντήρηση.
Δεν υπάρχει τομέας στην χώρα που να μην είναι σε βαριά εγκατάλειψη και καθυστέρηση και ο λόγος είναι τα κόμματα όπως λειτουργούν. Υπηρετούν με έναν ακραίο τρόπο τις εμμονές τους (στην περίπτωση των Ναυπηγείων η εχθρότητα προς τους εφοπλιστές) και το πελατειακό κράτος (δείτε τις δεκάδες χιλιάδες τροπολογίες που καταθέτουν διαρκώς για μικροεξυπηρετήσεις αλλάζοντας διαρκώς τους κανόνες στα πάντα). Για τα κόμματα η κοινωνία υπάρχει μέσα από τις εμμονές και τις εξυπηρετήσεις και όχι μέσα από τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό της χώρας.
Τα γράφω όλα αυτά διότι λίγους μήνες πριν τις εκλογές κανένα κόμμα δεν έχει σχέδιο για τίποτε, Οι υποκλοπές, η Καϊλή, η δήθεν κατάρρευση της Δημοκρατίας, η δήθεν ενίσχυση των λίγων, ένας οχετός ψεμάτων και τερατολογιών είναι στην επικαιρότητα με αναπάντητα όλα τα κρίσιμα ερωτήματα: Τι θα κάνουμε με την Παιδεία; Με την πολεμική μας βιομηχανία; Με τον πρωτογενή τομέα; Με τους καταχρεωμένους Έλληνες που ποτέ δεν έχουν δεύτερη ευκαιρία να επιστρέψουν στην κανονικότητα; Ένας μακρύς κατάλογος από άλυτες εκκρεμότητες που μας αφορούν όλους, τους περιμένει να ασχοληθούν, αλλά αυτοί δεν ασχολούνται.
Υπάρχει φυσικά και το χειρότερο σε όσα υποστηρίζω. Ένας μεγάλος αριθμός πολιτών έχει αποδεχθεί αυτή την παθογένεια, την υπηρετεί, ψηφίζει με βάση το χρώμα ακόμα και ανίκανους και δεν θέλει να αλλάξει τίποτε. Ένα μικρό μέρος που είναι εναντίον δεν μπορεί να κάνει τίποτε απολύτως. Τα κόμματα έχουν δηλητηριάσει την ελληνική κοινωνία αποκτώντας άβουλους οπαδούς ενώ έχουν καταφέρει και να απομονώσουν κάθε φωνή λογικής.
