Η απληστία έχει σακατέψει την ανθρώπινη κοινωνία
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας
Πιστεύω ότι τον Μάιο του 1968 δόθηκε η τελευταία μάχη του πνεύματος κατά της επερχόμενης υλικής απληστίας. Η μάχη αυτή χάθηκε, η απληστία κατατρόπωσε κάθε σπουδαίο ιδανικό. Απομόνωσε τους σπουδαίους του 20ου αιώνα αλλά και πιο πίσω, δηλαδή, όλους όσους αναζητούσαν τις αξίες και πάσχιζαν να τις επιβάλλουν στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
Τον Μάιο του 1968 υπήρχαν συνθήματα ώστε ο κάθε πολίτης να ταρακουνηθεί και να πάρει θέση: – «Να είσαι ελεύθερος σημαίνει: να συμ-μετέχεις ενεργά». – «Οι ελευθερίες δεν χαρίζονται, κερδίζονται». – «Δεν υπάρχουν έξυπνοι και κουτοί, υπάρχουν ελεύθεροι και υποταγμένοι». – «Κάθε εξουσία διαφθείρει, η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». – «Να είσαι ελεύθερος σημαίνει: να μετέχεις ενεργά». – «Οχι αντί για τη ζωή ποδόσφαιρο, όχι αντί για τον ξεσηκωμό υποταγή». – «Έχουμε μια Αριστερά προϊστορική, μυρίζει μούχλα». – «Η αλήθεια αρχίζει με μια απαγόρευση: να μην περιορίσεις την ελευθερία του άλλου».
Η μάχη δόθηκε αλλά όπως είπαμε χάθηκε. Και ήταν η τελευταία. Από την δεκαετία του 70 η απληστία επιβλήθηκε με δυο τρόπους: Με την θεοποίηση του χρήματος που κατάντησε να είναι το μοναδικό “ιδανικό” για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Ξέραμε πια τους πιο πλούσιους του κόσμου αλλά δεν είχαμε ιδέα για τους ανθρώπους του πνεύματος. Υπάρχουν; Ποιοι είναι; Ακόμα και η Τέχνη έπαψε να εκπροσωπεί κοινωνικά ρεύματα αποκτώντας οικονομική αξία: Πωλείται. Τα δε ευπώληπτα βιβλία είναι πια αστυνομικά θρίλερ ή σκουπίδια όπως οι 50αποχρώσεις του γκρι. Ο Ντοστογιεφσκι, ο Βίλχεμ Ράιχ, ο Νίτσε, δεν θα έβρισκαν σήμερα εκδότη.
Από κοντά και το περίφημο Life style που επέβαλε να κυριαρχεί η (ψευδής…) εικόνα σε βάρος των πνευματικών ανθρώπων και όλων όσων πρέσβευαν. Το αμόρφωτο καλλίγραμμο μανεκέν της συνεχούς προβολής και ο άγνωστος άνθρωπος του πνεύματος, μόνος στο σπίτι του.
Οτιδήποτε αξιακό έχει παραμεριστεί. Στη θέση του μπήκε το εικονικό. Η απληστία έγινε και τρόπος ζωής. Η καθημερινή ειδησεογραφία το αποδεικνύει. πόσο αισιόδοξος μπορεί να είναι κανείς ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε στα σπουδαία; Στο ορατό μέλλον δεν φαίνεται κάτι…
