Η άλλη όψη…
Οι τρεις βασικές ομάδες που ψευδολογούν στο διαδίκτυο
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας
Διαβάζοντας τι γράφουν στο διαδίκτυο για την τραγωδία στα Τέμπη σε πιάνει μια θλίψη. Υπό μια έννοια αντιλαμβάνεσαι ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αποστρέφεται την αλήθεια, δεν θέλει να ούτε να την ακούει και μάλιστα του αρέσει να συμμετέχει σε έναν καταιγισμό ύβρεων, ψεμάτων και παραπλάνησης.
Αν προσέξει κανείς τι διαβάζει, μπορεί εύκολα να δει, ότι πίσω από τον χείμαρρο των αναρτήσεων της λεκτικής βίας, του μίσους και του φανατισμού υπάρχουν τρεις κεντρικές ομάδες.
Η ΠΡΩΤΗ είναι οι κομματικοί. Δοθείσης ευκαιρίας εξαπολύουν μύδρους εναντίον των πολιτικών αντιπάλων με οποιοδήποτε δήθεν επιχείρημα. Δεν θέλει και πολύ να διαπιστώσεις ότι βαφτίζουν το μαύρο άσπρο, αναπαράγουν ότι έχει πει το κόμμα. Ότι λέει το πρωί στα κανάλια ο πολιτικός το αναπαράγουν στη συνέχεια στο διαδίκτυο οι ιδεολογικοί σκλάβοι των κομμάτων. Δεν προωθούν δικές τους απόψεις αλλά του κόμματος που είναι τυφλοί οπαδοί.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ είναι οι ξερόλες. Αυτοί τα ξέρουν όλα και επιδεικνύουν τις τεράστιες γνώσεις τους για τα πάντα. Από το πως γίνεται μια εγχείριση ανοικτής καρδιάς, μέχρι γιατί ο Ζελένσκι έχει κάνει επίθεση στη Ρωσία. Οι ξερόλες πράγματι έχουν την απόλυτη γνώση για το τι πρέπει να γίνει για να σωθεί η πόλη τους, η χώρα τους και ολόκληρος ο κόσμος. Το μόνο που δεν ξέρουν ακόμη είναι πως θα μπορούσαν να σώσουν τους εαυτούς τους γιατί κατά μια περίεργη σύμπτωση οι περισσότεροι ξερόλες είναι αποτυχημένοι.
Η ΤΡΙΤΗ είναι οι αναζητούντες ένα νόημα στη ζωή. Δυστυχώς υπάρχουν συνάνθρωποι μας ακόμα και με παιδεία, που μέσα από την ταύτιση τους με ακραίες θεωρίες και συνωμοσιολογίες (θυμηθείτε αυτούς που διαδήλωναν για τον Σώρρα) νιώθουν ότι συμμετέχουν σε κάτι σημαντικό.
Ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό και των τριών αυτών ομάδων; Η παντελής αδιαφορία τους για την αλήθεια. Δεν τους ενδιαφέρει ούτε να ακούσουν, ούτε να αξιολογήσουν δεδομένα. Έτσι τα λεγόμενα social media έχουν γίνει ένας χώρος καφενείου όπου κυριαρχούν το ψέμα και η υπερβολή. Γιατί κάθε φωνή λογικής είτε περιθωριοποιείται, είτε υβρίζεται.
