Η άλλη όψη…
Όταν γινόμαστε μέρος του βούρκου…
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Όταν κάποιος; είναι άφιλος, ανήθικος, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, διαβρωτικός, ψεύτης και τόσα ακόμη, δεν χρειάζεται να είναι Πρόεδρος των ΗΠΑ για να κατανοήσουμε πόσο επικίνδυνος είναι. Αναφέρω το παράδειγμα Τραμπ για να υποστηρίξω ότι με τα ίδια κριτήρια πρέπει να αξιολογούμε κι άλλα δημόσια πρόσωπα και να συνειδητοποιήσουμε πόσο επικίνδυνα είναι.
Πολιτικοί όπως η Κωνσταντοπούλου είναι αδύνατον να είναι χρήσιμοι. Το αντίθετο: Διαβρώνουν την κοινωνική συνοχή, παραπλανούν τους απλούς ανθρώπους, κρύβουν παντού τις αλήθειες και προβάλλουν στις θέσεις τους μόνο ψέματα.
Πού επενδύουν οι επικίνδυνοι αυτοί πολιτικοί; Στην κοντή μνήμη των ανθρώπων και στο πόσο εύκολα γίνονται πιστευτοί. Η Κωνσταντοπούλου, έχει υποστηρίξει τερατολογίες στην υπόθεση των Τεμπών. Από χαμένα βαγόνια και ανύπαρκτους νεκρούς, μέχρι μπαζώματα του τίποτα. Για να ενισχύσει τα ψεύδη της, έχει μηνύσει δεκάδες κρατικούς λειτουργούς που έχουν κάνει άριστα τη δουλειά τους.
Τελευταίο ανοσιούργημά της, η απεργία πείνας ενός πατέρα για να ξεθάψει τα κόκκαλα του παιδιού του. Αυτός πήρε την άδεια, πέρασαν τρεις μήνες και φυσικά δεν θα το κάνει ποτέ. Όλα έγιναν μέσα στον ίδιο κύκλο του ψεύδους και της ανηθικότητας. Για να τους αποθεώνουν οι παρασυρόμενοι ημιμαθείς και δυστυχώς να ακολουθούν κόμματα και Τύπος με την παρακμή να μεγαλώνει.
Τα ερωτήματα είναι απλά:
– Πόσοι έχουν σκοπό να τιμωρήσουν την Κωνσταντοπούλου για την τραγική της δημόσια συμπεριφορά;
– Πόσοι θυμούνται πόσα ψέματα έχει πει, ενώ δεν έχει κανέναν σχέδιο για τίποτε;
– Γιατί έχουν “ξεχάσει” τον πατέρα που ήθελε να ξεθάψει τα κόκκαλα του παιδιού του;
Αν η εξήγηση είναι ότι με διαβρωτικούς πολιτικούς τύπου Κωνσταντοπούλου, τιμωρώ το πολιτικό σύστημα ή την κυβέρνηση, ας τους εξηγήσει κάποιος ότι με λάσπη και οχετούς δεν τιμωρείς. Απλώς είσαι και εσύ μέσα.
