Η άλλη όψη…
Πολιτική, πρωτογενής τομέας και Παιδεία
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Υπάρχουν συγκεκριμένες παθογένειες που κρατούν στάσιμη την χώρα. Κάποιες, είναι κρίσιμες και κανείς δεν ενδιαφέρεται στα σοβαρά να παρέμβει για να διορθωθεί κάτι. Η πρώτη παθογένεια είναι φυσικά αυτό το σκληρό κομματικό κράτος – λάφυρο που στήθηκε την δεκαετία του ΄80, δίνοντας σε όποια μικρή ομάδα κυβερνά κάθε φορά τα πάντα. Από το ταμείο της χώρας μέχρι ποιοι θα διορίζονται στα επαρχιακά γήπεδα.
Εδώ στα σοβαρά λένε, πως δεν είναι εύκολο να δημιουργηθούν ανεξάρτητοι φορείς (π.χ. η Δικαιοσύνη) διότι μια χώρα που έχει μάθει στο βόλεμα, δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί πολλά κέντρα εξουσίας. Θα μπλέξουμε.
Μια δεύτερη παθογένεια, είναι η εγκατάλειψη της περιφέρειας μέσα από την αδιαφορία να οργανωθεί ένας σύγχρονος πρωτογενής τομέας που θα κρατήσει τον κόσμο στον τόπο του, θα μειώσει την αστυφιλία, θα περιορίσει την υπογεννητικότητα, θα ανακουφίσει την πρωτεύουσα από το κυκλοφοριακό και πολλά ακόμη.
Όπως έχω ξαναγράψει, η κυβέρνηση φτιάχνει εθνικούς δρόμους που οδηγούν σε χωριά χωρίς κατοίκους, σε κωμοπόλεις που σιγά – σιγά αδειάζουν και σε πόλεις που η οικονομία τους φθίνει. Πληρώνει κιόλας κάθε χρόνο τους παραχωρησιούχους των εθνικών δρόμων γιατί η κίνηση δεν αποφέρει τα έξοδά τους.
Μια τρίτη σοβαρή παθογένεια είναι η δήθεν Εκπαίδευση. Μέσα από το ελληνικό σχολείο της μη πειθαρχίας – και όχι από την οικογένεια, το τονίζω αυτό – έχει γεννηθεί η μαζική εφηβική βία, οι βανδαλισμοί, η αμορφωσιά. Στο Δήμο Θέρμης 16χρονοι μπήκαν σε νηπιαγωγείο και τα έσπασαν όλα. Δεν πήραν τίποτε, δεν έκλεψαν. Έσπαγαν. Άλλωστε είναι παιδιά εύπορων οικογενειών.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Η βία υπάρχει σε όλα τα ελληνικά σχολεία μαζί με την πλήρη αδιαφορία των μαθητών να μάθουν γράμματα. Η καταστροφή ήρθε και αυτή την δεκαετία του ΄80 όταν καταργήθηκε η αξιολόγηση, τα κόμματα μπήκαν μέσα με οργανωμένα κινήματα, και το χειρότερο: Όλοι περνούν την τάξη, κανείς δεν τιμωρείται ακόμα και αν κάψει το μισό σχολείο.
Υπάρχει λύση: Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο και πρώτη τάξη Λυκείου, οι μαθητές να διδάσκονται τις αξίες της ζωής. Δίπλα από τα μαθηματική τη χημεία και τη φυσική η φιλοσοφία, η ποίηση, η ιστορία. Να μην περνά την τάξη όποιος μαθητής περιφρονεί την γνώση. να αποβάλλεται όποιος τραμπουκίζει και στις δυο τελευταίες τάξεις του Λυκείου ας γίνεται ό,τι πρέπει για τις εισαγωγικές εξετάσεις.
Τα σχολεία μας είναι ένας βάλτος αμάθειας και αφετηρία τυφλής βίας. Τι δεν βλέπουν αυτοί που κυβερνούν;
