Η άλλη όψη…
Το κομματικό κράτος πίσω από το ρουσφέτι
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
H πρόταση του πρωθυπουργού, οι υπουργοί να μην έχουν βουλευτική ιδιότητα, είναι φανερό ότι δεν έχει νόημα και απορεί κανείς, πως ο κ. Μητσοτάκης την σκέφτηκε. Υποτίθεται ότι μια τέτοια καινοτομία θα αντιμετώπιζε το ρουσφέτι. Λάθος. Αυτή η καινοτομία δεν θα εμποδίσει σε τίποτε τον υπουργό να διατηρεί βουλευτικό γραφείο, να δέχεται πολίτες και να ενεργεί υπέρ τους, με παρεμβάσεις στον κρατικό μηχανισμό.
Λειτουργικά τώρα, θα μπορούσε κανείς να δεχτεί τον διαχωρισμό υπουργού – βουλευτή χωρίς όμως επιστροφή του στην ιδιότητα του βουλευτή, εφόσαν αντικατασταθεί από υπουργός, όπως προβλέπει η πρόταση Μητσοτάκη. Έγινες υπουργός; Αν δεν τα πας καλά και χάσεις το υπουργείο σου, πας σπίτι σου και έλα πάλι ως υποψήφιος στις επόμενες εκλογές. Ο φόβος ενός τέτοιου αποκλεισμού ίσως λειτουργήσει υπέρ της σοβαρότητας και της απόδοσης του.
Θεωρώ αναγκαίο να υπενθυμίσω ότι το ρουσφέτι, οφείλεται στο ανεπαρκές κομματικό κράτος. Όπως έγραφα και σε προηγούμενο κείμενο μου, το κόμμα που κερδίζει τις εκλογές και την εξουσία, παραλαμβάνει το κράτος – λάφυρο. Διώχνει όλους τους κομματικούς των ηττημένων από τις καίριες θέσεις που είχαν τοποθετηθεί προηγουμένως και βάζει παντού δικούς του. Αυτή η κατάληψη του κρατικού μηχανισμού γίνεται α) για να προωθούνται τα ρουσφέτια των πολιτών μέσα από την ελεγχόμενη διάρθρωση του δικού τους πια, κομματικού μηχανισμού και β) για να επιλέγεται σε ποιους θα δοθεί το χρήμα (έργα, μελέτες, αναθέσεις κ.λπ.).
Αυτή η πραγματικότητα είναι γνωστή σε όλο το πολιτικό σύστημα της υποκρισίας και κανεις του δεν θέλει να προτείνει κάτι για να αλλάξει, δεδομένου ότι υπάρχουν κι άλλες επιπτώσεις ακόμα χειρότερες. Με την τοποθέτηση των κομματικών παντού, μηδενίζεται εντελώς η αξιοκρατία στους δημόσιους υπαλλήλους. Εδώ έχουμε δυο κατηγορίες: Οι κομματικοί του χαμένου κόμματος, που αφοπλίζονται και τοποθετούνται σε θέσεις χωρίς πραγματικό αντικείμενο που καταλήγουν να μην εργάζονται καν. Και οι ανεξάρτητοι μη κομματικοί υπάλληλοι, που ποτέ δεν αξιοποιούνται και είναι μονίμως στο περιθώριο, ξεχασμένοι και βαριά αδικημένοι.
Αυτή η εκτεταμένη αναξιοκρατία αποτέλεσμα του θριάμβου της κομματικοκρατίας, είναι μια ΚΑΤΑΡΑ για την ελληνική κοινωνία και είναι αδύνατον να διορθωθεί. Και φυσικά είναι πολύ χειρότερη από το ρουσφέτι που σε πολλές περιπτώσεις είναι δίκαια αιτήματα πολιτών, που ταλαιπωρούνται, από την πολυνομία και την γραφειοκρατία. Λέτε να μπορεί να διορθωθεί αυτή η ΚΑΤΑΡΑ αν ο υπουργός δεν είναι και βουλευτής;
