Η άλλη όψη…
Δεν είναι φοιτητικές οργανώσεις,
αλλά κομματικές
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Γιατί φοιτητές έχουν παρασυρθεί σε ένα τερατώδες ψέμα και οργανώνουν πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια, για να το υπερασπιστούν; Πώς είναι δυνατόν να μην βλέπουν πόσο χρήσιμη είναι η υπεράσπιση των Πανεπιστημίων από την ανομία, το χάος, την βία και την λεηλασία τους;
Όπως έχω ξαναγράψει, αν ξαφνικά αφαιρέσουμε από την κοινωνία των ανθρώπων την αστυνομία, σε λίγες ώρες άνθρωποι θα καίνε, θα βιάζουν, θα δολοφονούν, θα λεηλατούν, κανένας μας δεν θα είναι ασφαλής.
Πώς λοιπόν κάποιοι φοιτητικοί σύλλογοι οργανώνουν σήμερα συλλαλητήρια, υποστηρίζοντας ότι αντιδρούν «στην εγκατάσταση της Αστυνομίας σε κάθε μορφή μέσα στα πανεπιστήμια, τη βάναυση και άγρια καταστολή και αστυνομοκρατία»;
Και πώς να εξηγηθεί ότι κάποιοι φοιτητικοί σύλλογοι της Αθήνας έχουν ανακοινώσει ότι θα περιμένουν τους νεοπροσληφθέντες ειδικούς φρουρούς από νωρίς σήμερα το πρωί στις πύλες της Πανεπιστημιούπολης και της Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου, καθώς και στην είσοδο της ΑΣΟΕΕ, προφανώς για να παίξουν ξύλο;
Η απάντηση είναι απλή. Δεν πρόκειται για φοιτητικούς συλλόγους, πρόκειται για κομματικούς συλλόγους. Κόμματα της αντιπολίτευσης τους βάζουν να διαδηλώνουν και να αντιδρούν γιατί αυτή είναι η ΜΟΝΙΜΗ ΤΑΚΤΙΚΗ τους. Με κάθε αφορμή κόντρα στην όποια κυβέρνηση. Επαναλαμβάνω, ΜΕ ΚΑΘΕ ΑΦΟΡΜΗ.
Δεν ενδιαφέρει το κόμμα ούτε η αλήθεια, ούτε το γενικό καλό, ούτε η πλειοψηφική άποψη των άλλων. Σημασία έχει να συγκρούεται με την εξουσία στο όνομα παράλογων απαιτήσεων, όπως το ό,τι να χτίζονται πρυτάνεις μέσα στα γραφεία τους, 50χρονοι να στήνουν στέκια στα ΑΕΙ για να διακινούν ακόμη και ναρκωτικά, να λεηλατούνται εξοπλισμοί, να δέρνονται καθηγητές και φοιτητές, να ρυπαίνουν παντού κ.ο.κ.
