Η άλλη όψη…
Είναι μια διαχρονική “επιτυχία” των πολιτικών να διαιρούν την ελληνική κοινωνία
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Είναι μια διαχρονική “επιτυχία” των πολιτικών να διαιρούν την ελληνική κοινωνία σε προδότες, ρουφιάνους, γερμανοτσολιάδες, ξεπουλημένους, φασιστοειδή, μπαχαλάκηδες και κάθε τι παρόμοιο.
Ακόμα καλύτερα εν έτει 2018 να τους χωρίζουν με βάση τον εμφύλιο πριν 70 χρόνια. Αντί ένα πέπλο συμφιλίωσης να έχει κλείσει κάθε πληγή του παρελθόντος, συμπεριφέρονται λες και ο εμφύλιος συνεχίζεται. Δίνουν καθημερινές μάχες για να συντηρούν μια κατακερματισμένη κοινωνία: Εμείς (με τη σημαία της ηθικής) και οι άλλοι (οι εχθροί της κοινωνίας).
Μέσα από αυτόν τον μοναδικά για κράτος της Ευρώπης ΣΤΗΜΕΝΟ διχασμό, καταφέρνουν να “κλέβουν” την εξουσία, και στη συνέχεια να καταληστεύουν τον κοινό πλούτο μέσα από τα πελατειακό κράτος, εμποδίζοντας κάθε φωνή λογικής και κάθε άξιο πρόσωπο να εμφανιστεί στα κοινά.
Στο συλλαλητήριο της Αθήνας λοιπόν έδωσαν το παρών πατριδοκάπηλοι, ακροδεξιοί, μιάσματα, φανατικοί, αριβίστες που θέλουν να κάνουν πολιτική καριέρα, αγράμματοι, ανιστόρητοι κ.ο.κ., Μακράν του συλλαλητηρίου, οι κυβερνητικοί αλλά όχι μόνον, είναι εθνικοί προδότες, αυτοί που θα ξεπουλήσουν την ιστορία της χώρας, τα ιερά και τα όσια.
Μια ψυχρή ματιά μπορεί να διακρίνει το ΣΚΟΡΠΟΧΩΡΙ που είναι η σύγχρονη Ελλάδα της πολιτικής των διαχωριστικών γραμμών. Ένας Πύργος της Βαβέλ όπου 10.000.000 Έλληνες έχουν διαμοιραστεί σε μικρές ομάδες ασυνεννοησίας και οι οποίες μιλώντας ακαταλαβίστικες γλώσσες, απλώς ισχυρίζονται ότι αυτές έχουν το δίκιο, όλοι οι άλλοι είναι ανόητοι και εχθροί.
Αυτή την κοινωνία της Βαβέλ ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ότι μπορεί να την ενισχύει. Δείτε τα αξιοθρήνητα δελτία τύπου από του Μαξίμου, που ντρέπεσαι να τα διαβάσεις τόσο φθηνά είναι, δείτε τον δήθεν διαχωρισμό σε “αριστερούς” και “δεξιούς”, δείτε την βαθιά περιφρόνησή τους για κάθε άλλη άποψη που την υπονομεύουν αμέσως, δείτε τα φρικτά επιχειρήματα που λένε στα τηλεπαράθυρα.
Διαιρούν, διαιρούν, διαιρούν. Μόνο που στην Βαβέλ κοινωνία που τόσο αγαπούν, κάποια στιγμή δεν ξέρεις ποιοι είναι οι περισσότεροι. Κι αν είναι οι “άλλοι”;
